TAG me!
Entries for April, 2006
11:30am, yesterday. I was still sleeping that moment when suddenly, my cel phone alarmed me for an SMS. A fellow PYM (Parish Youth Ministry) member, asking if I was available after lunch. They needed help on the preparation for an upcoming activity on Sunday (which is today). So I replied yes, but I will be late because I was still in Alabang that time. So I got off my bed, then hurried up for preparation. But my preparation took me hours because I surfed the net first (hehe!). Good thing my aunt (tita Rose) just across the street is on her way to Makati for her son's graduation (Congrats Jam!). Lucky~! A free ride to Makati. Then I hurried back home, prepared myself, and went to our meeting place. The group was in a kindergarten center just nearby. I got a chance to see my crush again (uuuy bagong crush. lol). *sigh* *falls over* Anyway, I noticed that there were only a few of us were there. I just remembered that some Church people went to Lucban, Quezon that day for some i-dunno-what activity is that. And some of our members went with them. So we just continued doing what we should do. And what we are doing are some banners. Very Big Banners. We did some artistic paper font cutouts, and we stick them to textile. I even cut some tree branches using my swiss army knife to be used for designs. The whole process took us hours to finish. Until Jhet sent us SMS, asking if we could hurry up and get into Holy Cross Church immediately. It was already 8pm that moment, and the others are waiting for us. After we got finished, we packed up and rode a tricycle to HQ. So in our HQ, we went straight to the adoration room. I was surprised to see the others were already there [the people who came to Lucban]. After a long prayer, the meeting started. Then after that, we placed the banners we made inside the Church. It didn't came into our minds how fraustrating that task could be, but we finished the job. Today, we will do our activity, in commemoration of the blessed Pedro Calungsod. May the Lord help us. ------------------------------------ Just before I left my aunt's house, I measured my weight. And surprisingly, I lost 5 pounds in the whole month of March. So that means... Original weight: 200 pounds How much I've lost so far: December - February [ 20 pounds ] March [ 5 pounds ] Current weight: 175 pounds Hmm... I need more work out. Medyo naging tamad ako sa buwan ng Marso. hehehe. My ideal weight is between 120-140 pounds. 35 more pounds to go. My goal is to catch that weight by October this year. ------------------------------------ I've seen Nix' blog a while ago and I was surprised to see the story of the new movie here, "Moments of Love". And what can I say is, IT SUCKS! The writer should be sued for that. The story really looks like Jeon Ji-Hyun's movie, "Il Mare" (aka Siworae), minus the Mail box (and replaced the Mail box with Telephone.) F.Y.I. The writer of this blog is a hardcore Jeon Ji-Hyun Fan. Beware. |
Grabe di ako nakatulog. At nagsisimula na araw ko.  Sana di ako ma-low batt mamaya.This is going to be a VERY long day. |
A day with lots of new experiences. Yesterday, the Parish Youth Ministry (a group which I recently joined) did an almost-14-hour campaign inside the church precinct. The capaign was to encourage the youth to take part of the church activities through joining this "club". This activity was to commemorate the blessed Pedro Calungsod.  Start. The whole thing started at 7:30am. I went to the church but surprisingly I already found some people preparing the booth. I noticed that there were 2 women who are decorating the booth with different kinds of balloons. They did a very good job. In fact, I got so interested in what they have been doing that I asked them to teach me Balloon twisting. And they taught me how to do a dog-shaped balloon. And I've kept practicing that day. I've created 2 "dogs" so far that moment. Ramil was teasing me, "dating kang clown ano?!" Then I replied, "SSSSHHHH!!! secret natin yung ha?" :LOL:  The campaign. Our job for that day is to invite every youth church-goers [ages 15 to 29] to join us. We have application forms where they could answer some contact infos about them. And we have some small give-aways (a laminated Pedro Calungsod prayer card). Then we grouped ourselves into 3's. I grouped with Malou and Robin. Then we roamed around to look for youths. But we three got tired so we just head back to the booth and do some stuff. I just watched out for the booth and our things because there were some street kids snooping around our booth and had their eyes on the balloons all day. But we still can't give out the ballons yet. The Barangay Captain of Tejeros even helped us by lending us a tent. Clyde, a leader of PYM, told us that we are lucky enough if we can invite just 25 people that day. That's because we assumed that out of 25, only less than 10 person will be active. Joseph got the most invites, and kept increasing (persuasive, eh?). After every mass in the morning, Clyde speaks on the microphone to announce about our booth. Party! 12:30pm. The group decided to take a rest and will resume by 4pm. We packed up the booth and placed all the things at the parish office. Before we go home, we went to Nes' house because it's her birthday, and there's some food for us. So we walked by J.P. Rizal Street going to Nes' house, and I was surprised to find out that it is only a few blocks away from my home. So we ate, had some chit-chats and everything. Ryan was so loud in that party. Ramil presented an unforgettable gift to Nes. Mainit sa lugar na yun kasi marami kami, pero masaya. And I presented myself to Nes' mom. I told her that I am Edna's son. She's glad to meet me. Surprisingly, she knows my mom because they were together too, in some church group. And my mom was there too just a few days ago. And I ate some more because Nes' mom cooked so great. Then I decided to go home for a few secs to freshen up. Back home, I quickly washed my face, and told my parents what have we been doing. My mom told me that Nes' mom is really a good cook. I tried showing off the new trick I learned that day. But unfortunately, the yellow balloon I got from the booth popped. Then I head back to the party. Back to party-ing. Kate came late. I thought she can't make it because she was tired from last Saturday's trip to Lucban Quezon. Good thing she was there. Then we party some more. Stories, food, laughter. Then we went back home by 2:30pm. But we have to get back to our booth by 4:00pm so that we can resume our campaign. Too tired. When I got home, I set my phone to alarm at 4pm, then I slept. The phone rang at 4, but I was still tired because I haven't slept since last Saturday. So I slept more, until I realized I was so late! It was already 6pm. So I rushed back to HQ.  A clown for a day! As soon as I got back, I saw Mike taking picture of Kate, Bryan, and the others so I sneeked at their back and made faces [look at the picture above]. HEHEHE. Then I went back to guarding the booth while doing more balloon twistings. It was already night, and more kids go to church in afternoons and evenings. And I was overwhelmed by their increasing number! They thought that I was giving out balloons, and they kept begging me for one, especially those street kids who have been annoying me since morning that day for balloons. But I have to give up. There's too many of them! Anyway, it's been fun doing those balloons for kids. Their smiles looked priceless. Thanks to where those balloons came from, who ever he is. And besides that, some PYM members also made me do some balloons for them. Neil joked, "Mabentang-mabenta ka ngayon ah!" Pretty Kate taught me how to do an elephant balloon that evening. It was past 9pm when we packed up and went back home. It has been a long day, and we deserve a nice sleep. When I woke up in the morning, my fingers are all sored from tieing up balloons. ----------------------------------- I truly salute Jewelle and Clyde for their dedication to this group. Eventhough they are busy with work, and have their own problems, they still manage to lead a group. They were a lot younger than I am, but I am so willing to follow their instructions. |
Solitude version 14. but still buggy, and I'm having trouble with my tagboard. i'll just fix it later. --------------------------------- Wala pa rin akong Menu pala hehe |
Just as I thought I won't get any graduation gift, my aunt [Mely] SMS'd me that my Uncle Ed is going to send me and brother 2 pairs of shoes EACH. Well actually, he told tita that we needed sturdy shoes for job hunting. Thanks tito Eddie and tita Mely. -------------------------------- We had PREx meeting last night, and I was assigned with some task. But I forgot what that was all about. hahahaha! -------------------------------- Yesterday, a phone call came from a guy, telling me that somebody recommended me for a job somewhere. The position is a VB programmer/callcenter agent. Weird job. Anyway, he asked me to send my resume in his email address, which is, oh no... I forgot >.< I'll send it as soon as I finish this post. -------------------------------- Dear God, thanks for everything I have right now. I can't thank enough with what you have done in my life. |
Nung inayos ko ang mga kailangan ko para sa aking pagtatapos noong Lunes, nagpunta ako sa SM-Sucat para mag liwaliw muna sandali. Dumaan muna ako sa paborito kong kainan sa grocery area, ang Buko ni Fruitas. Yun yung kakain ka sa balat ng niyog mismo, tapos yung buko may yelo na parang sa halo-halo, tapos may kahalong ibang prutas depende sa gusto mo, gatas, at may syrup. Masarap! Naglaro ako ng mga paborito kong laro sa arcade sa Worlds of Fun. Nung paalis na sana ako, naisipan kong maglaro ng DancemaniaX J-Paradise. Nilagay ko ang bag ko sa aking harapan para hindi ako madukutan. Mga 4 na kanta rin yun. Kaso di ako umabot sa bonus round. Nung makatapos ako, kinapa ko ang bulsa ko sa aking shorts. Aba, nawala ang cel ko! Binuksan ko rin ang bag ko at naghanap. Wala rin. Buti kalmado lang ako at hindi naman ako naghalumpasay sa SM. Sumbong ako sa guwardya. Usap-usap kami. Tinanong kung anong cel ko. Kaso nakikita ko namang parang wala naman syang magagawa. Kaya umalis na lang ako. Naghanap ako ng pampublikong telepono malapit sa CR sa ikatlong palapag. Tinawagan ko ang aking Tita Mely, sapagkat sinabihan nya ako nung umaga na bibigyan nya ako ng load sa hapon. Sasabihan ko dapat sya na wag na nya muna ako bigyan ng load. Kaso walang tao sa kanila. Sinubukan ko ring tumawag sa bahay, kaso ginagamit ang telepono. Busy. Kalmado pa rin ako. Naisip ko, tawagan ko kaya yung cel ko? Buti nasaulo ko ang aking sariling numero (hindi tulad noong dating numero ko. hehe. ) Kaya naghulog ako ng walong piso sa telepono at pinindot ang mga numero... Nag-ring. Nagriring ang cel ko. Nanggagaling ang ring sa aking bag. Nandun pala sa bulsa sa strap (na lalagyan ng cel.) Nakalimutan ko, nung hinarap ko yung bag sa sa aking harapan (kung baga eh, nung nilagay ko ang bag ko sa aking harapan, napunta sa likuran ko yung lalagyan ng cel.) Kaya ayun. wahehehehe
|
Nagpaplano ako lumikha ng isang medyo mahabang sulatin para sa aking kaarawan. Kaya sisimulan ko na siguro, uunti-untiin ko tapusin. Pero ilalabas ko na lang isang araw bago ang mismong kaarawan ko. ----------------------------- Kagabi, pumunta ako sa simbahan para sa pagsasanay ng aming blacklight performance, kasama ang Parish Youth Ministry. Kung nagtataka kayo kung ano ang blacklight, click nyo to! (halimbawa yan. noong isang taon pa ata nila yan ginawa.) Pagkapasok ko sa gate ng simbahan, nasurpresa ako sa mga batang naglalaro sa paligid: bigla nila akong tinawag sa aking pangalan. "Kuya Benj!" Aba! Nakakatuwa naman. Natatandaan nila ako. Sila yung mga batang binigyan ko ng lobo at Yakult nung linggo. Malamang matatandaan talaga nila ko. hehe. Naglakad ako ulit papunta sa likod ng simbahan upang tignan kung naroroon ang ibang miyembro ng PYM. Kaso napansin ko, nagpupulong pala ang Knights of Columbus sa lugar kung saan lagi kami nagpupulong. Napahinto ako nung biglang may tumawag sa akin, "Uy, Kuya Benj!" Napalingon ako sa isang madilim na parte ng simbahan. Si Ely, Mike at Jon, nagkukwentuhan. Nilapitan ko sila. Na ikuwento ko sa kanila yung nangyari sa akin nung isang gabi (basahin ang kwento ko sa bandang ibaba ng post na ito..) Pero sabi ko gusto kong mag back-out. Kinontra ako ni Mike, at sana ituloy ko na lang daw. Nilapitan ako ni Butch, at sinabi ko na lang ang naiisip ko. Umoo na lang sya. Pero kung maari daw, sumama na lang ako. Pag-iisipan ko na lang. Medyo napahaba pa ang kwentuhan ni Jon kasi nagsasanay pa ang ilang grupo ng PYM ng sayaw. Di naman kami kasali doon. Habang nagkuwentuhan, nangungulit na naman ang mga bata. Lagi naman eh. Tapos dumating si Ramil at Joseph, at inuuto na naman ang mga bata, as usual. Natuwa naman ako, may maliit na batang biglang yumakap sa akin. Doon ko napatunayan na ang maliliit na bagay na ginagawa mo sa kapwa mo, may malaking epekto sa ibang tao (kahit minsan). Nagsanay muna kami sandali sa labas ng simbahan. Tapos pumasok kami makaraan ang ilang minuto. Ngunit mahigit-kumulang na isang oras at kalahati lang ang binigay sa amin na oras ng tagabantay dahil magsasara na daw sila. Sinulit namin ang ilang minutong iyon. Noong makatapos na kami, nagkaroon ng ilang panawagan si Jhet sa amin. Mga ilang bagay ukol sa aming gagawin mamayang gabi [ngayong biyernes]. At sinamantala ko nang kilalanin ang lahat ng miyembro ngayon, dahil mukhang madaragdagan na naman kami ng marami. Baka lalo akong mahirapan. ------------------------------ Sa totoo lang, Nahihirapan akong kilalanin ng mabuti ang ilang miyembro ng PYM sapagkat parang nararamdaman ko na parang may pader na namamagitan sa amin. Kung sa bagay, bago pa lang ako. Di naman ako pwedeng FC o Feeling Close sa kanila. Kung sa bagay, ganun naman talaga kapag ikaw ay naging parte ng isang grupo. Kahit dati pa naman noong buo pa ang #weareanime channel, hindi ko rin naman magawang maging malapit sa lahat. Pero 'ika nga nila, Love conquers all bounderies. I tenk yu. *bow* Sa ngayon siguro, hindi ko pa sila [PYM] maituturing na "kaibigan". Maybe someday. Na miss ko tuloy yung mga matalik at malalapit na kaibigan ko talaga. ------------------------------ Ano nga ba yung nangyari nung isang gabi? Bago ko muna i-kwento yan, ikukwento ko muna yung nangyari noong Martes. PREx meeting noong Martes ng gabi. Noong matatapos na ang aming pulong, nagyayaya na si Butch kung sino raw ang maaring sumali bilang mga apostoles (na huhugasan ng paa sa Linggo ng palaspas.) Niyaya ako ni Butch ngunit tumanggi na ako (kasi... wala lang.) Sinabi ko na lang na pag-iisipan ko. Noong huwebes ng gabi, napadaan lang ako sa simbahan . Sa paglabas ko ng simbahan, napansin ko ang grupo ng mga kalalakihan, kasama si Butch, na nakaupo sa isang tabi. Naghihintay ng ilan pang miyembro ng mga "apostoles". Naki-upo lang ako sa tabi nila, at nakipagkwentuhan sandali. Nakipagkwentuhan. At nakipagkwentuhan. At hanggang sa napa-oo na lang ako at sumama sa kanilang seminar  Uto-uto talaga ako oo.
|
I am a late bloomer. At the age of 23 and 24, there were so many things I have experienced, which I should have done earlier before. But of course, there is always a first time for everything, but you do not know when. Or how. Maybe you will laugh at what I am going to say here. Please do. I was 23 back then when I had a date for the first time. At that age, I told somebody for the first time that I love her. And it was the first time I got heartbroken because I got rejected. I was rejected but I smiled afterwards. And I was smiling because I was rejected, for the first time (does it make sense to you?) I was at the age of 23 when my moustache and my beard started to grow. So that was the time I shaved. At 23, I am still not conscious about how far the people around me have been improving. A cousin of mine, who is same age as me, have already been working for a couple of years and has a stable job. And there I am, bumming around. What I also liked being 23 is that, I finally reestablished my relationship with my two siblings. When we are still small children, my brother, sister and I used to fight a lot. The small fights became a lasting cold war. Until we grew up, we have been cold to each other. Walang pakialamanan. Kanya-kanya. Walang imikan, walang kibuan. I swear this is true. The siblings walks around their home as if they have no siblings at all. But when I reestablished my relationship with God, He eventually tighten my relationship with my brother and sister, even for just a little bit. That was a good start. And I will keep on trying. I was 24, when I admitted to my best friend that I love her. But of course, there are things in life that we cannot have. And she me told that I am only a mere brother, a "kuya", to her. Then so be it, and I respect that decision. I just hope nothing changes when I revealed that feeling. After that revelation, I never felt so free in my life. At the age of 24, I stopped being bitter because I long for a special someone. One day, I tried stopping myself befriending girls. But God have other plans for me. He knows that what I am doing is not healthy. SO HE SENT MORE GIRLS to befriend me. Si Lord talaga... Maybe I am not destined to be with someone; or maybe I will need to wait longer; or do I need to serve Him as a priest? Who knows. I am giving myself time to think about everything and He gave me more friends now to learn how to be a true person and to learn the true value of friendship. I was 24 when I started to get serious with my studies. I felt that the whole world is spinning too fast and I was stuck somewhere. Everyone was changing, except for me. So I started uprooting every distraction on my way: from Ragnarok Online and other games, hanging out, and others. Thank God, I have an aunt like Mely, who persuaded (or forced?) me to finish school. Without her, maybe I am still a nobody right now. I was already 24 when I finished school. I became more health conscious when I was 24. Sarah, a friend of mine, have been telling me stories how she makes herself "fit". And I got interested and want to join the health bandwagon. And I tried exercising. Then Onat suggested some diet tips from his own experience. I think both works for me. I've lost 25 pounds so far. 24 is when I became more closer to God. Ever since my cousin bought the book, "The Purpose-Driven Life" as a birthday gift for me last year, my life have never been the same. I swear. And with the help of my friend Sarah, I repented and deepen my relationship with God. From here, countless blessings and happiness came to me and my family. Because of faith, I do not see a problem bigger than I am anymore. Life is tough, but I am tougher. At 24, I became active to Church activities. From a small seminar called PREx, I've been trying to expand my services to God through other means, like joining this group of youth called the Parish Youth Ministry. I've never thought serving in the Church could be this fun!  At 24, I felt that my whole life has changed. God changed me. I even feel that I can die right now because I'm always happy. I just wish that I could share my happiness. I don't feel alone anymore. I am now 25, but still child-like as ever. I am child-like without being childish. And I can really say that I DID grew up a lot from the past year. And now, I'm ready for another year of challenge. May God help me all the way. ---------------------------------- We may grow old every year, but it's hard to grow up. It's nice to hear "Lord I lift your name on high" by Insyderz . |
May mga suliranin sa ating buhay na paulit-ulit na lang nangyayari. Nakakasawa na minsan. Sasabihin mo na lang isang araw, "Hay! Ayoko na..." Pero depende sa tao kung paano nya tatapusin ang problema (o tatapusin nga ba?) May ilan, ipagsasabukas pa. Hindi nila nalalalaman na maraming pagkakataon ang nasasayang sa pagka-mañana nya. At hindi na nya namamalayan na sa bawat panahong nasasayang, lumalaki ang problema. Isang araw magigising na lang sya at sasabihin nya, "Sana ginawa ko na lang yun..." Nasa huli ang pagsisisi. May taong tatakasan na lang ang problema. Walang gagawin. Maghihintay na lang ng himala, kung meron man. O kaya gagawa ng mga bagay na makakasakit sa kanya: Maglalasing, mag-bibisyo, droga, o kaya magpapakamatay na lang. "Dehins ko na kaya itetch! Goodbye cruel world!" May ibang tao na gagawa agad ng paraan para masolusyonan ito. Kalimitan, sila yung tipong kahit hindi naman katalinuhan pero masipag at maparaan. Madiskarte. Mapagkumbaba. Bakit daw kamo mapagkumbaba? Kasi hindi na nila iintindihin yung pride nila. Hihingi agad sila ng tulong, kung kailangan talaga para matapos lang ang problema agad. Alin ka sa kanila? Alam ko, madaling sabihin ito pero mahirap talaga gawin. Syempre lahat ng tao naman may problema, at bawat problema ay maaaring mabigat para kay Juan, pero maliit na bagay lang para kay Pedro. Pero ang problema ay problema. Depende na lang sa tao yan kung paano nya dadalhin ito. Noong nagseminar ako, may nakatabi akong isang tao na emosyonal masyado. Pero tahimik lang sya. Minsan tinanong ko sya kung ano talagang problema nya. Tumungo lang sya akin, at sabi nya, "Wala to. Ok lang ako." Ok ba yun? Naiiyak na. Kaya naman, ang tangi ko lang nagawa para sa kanya ay payuhan. Sinabi ko sa kanya ang natutunan ko sa aking mga barkada: na kalimitan, ang mabibigat na problema ay gumagaan kapag may kinakausap ka tungkol doon. Sharing. I-share mo ang problem mo. Sabi ko sa kanya, "Pare, alam mo, kailangan mo lang siguro ng makakausap." Dahil nga sa tingin ko na hindi naman nya ako pagkakatiwalaan, pinayuhan ko sya na maghanap sya ng isang kaibigan, o isang taong pinagkakatiwalaan nya na pwede nyang hingahan ng problema. Dagdag ko pa, napakasarap umiyak kapag mayroong nakikinig sa yo. ------------------------------------ Lagi mo rin sanang tatandaan na lagi kang hinihintay ng Diyos na dumulog sa kanya. Aminin mo na mahina ka, at kailangan mo sya. |
Kararating ko lang ng bahay. Tumambay muna kasi ako dun sa dalawang kasama ko sa PYM. Kwentuhan at palitan ng mga kuro-kuro. Sa totoo lang ay gusto ko makilala ng mas malalim ang mga tao sa grupong yun. At sinisimulan ko sa mga baguhang tulad ko. Speaking of baguhan, kausap ko kanina ang isa ring baguhan sa grupo. Si Mike. Kanina kasi mayroon kaming group activity na ginawa sa adoration chapel ng simbahan. It's called a Taize. Usually, a Taize is composed of people from different kinds of faith and beliefs. Pero syempre, nakatutok kami sa Kristiyanong paniniwala. Anyway, nung pagkarating ko sa simbahan, hindi pa kompleto ang mga tao. Konti pa lang kami, at naghihintay pa sa iba. Naroon rin yung mga bagong kabataan na sumasali (anim ata sila). Nilapitan ko sila. Gusto ko rin syempre na maramdaman na kasali sila sa amin, kahit sa totoo lang, ako mismo ay nakakaramdam ng alienation mula sa grupong yun. Binati ko sila at kinausap. Nagpakilala ako na baguhan rin tulad nila. Natahimik ako. Wala rin kasi kumakausap sa akin. Nakatayo lang ako sa isang tabi habang nakikinig na lang sa usapan ng ibang tao. Meron rin namang nangungulit kahit papaano, pero ganun lang. Tapos napansin ko si Mike na nakaupo sa isang sulok, as usual. Parang alam ko kasi kung anong iniisip nya. At mukhang hindi nga ako nagkamali. Nilapitan ko sya. Paglapit ko, hiniram nya ang mp3 player ko. Umupo ako sa kanyang tabi, at bumulong, "Napansin ko loner ka lagi ah." Napangiti na lang sya. Dagdag ko pa, "Alam mo, nararamdaman ko rin yung nararamdaman mo. Parang mahirap makisama sa kanila ano?" Napa-oo sya. Nasurpresa sya, kasi nararamdaman ko rin daw pala yung nararamdaman nya. Sabi ko pa na, parang mayroong pader na nakaharang sa pagitan ng mga dati nang miyembro at mga baguhan. Ang hirap tibagin. Pero yun ang gusto kong gawin, pero di ko pa alam kung paano. Kaya naman kinausap ko si Ryan, para kausapin tungkol sa ibang bagay. Gusto ko sana mag facilitate sa susunod na Prayer Party namin. Naisip ko kasi na gumawa ng isang topic na pwedeng magpa-higpit ng pagsasamahan ng grupo, lalo na tungo sa mga baguhan. Ayoko kasi ng ganito, nasa isang grupo ka nga pero hindi mo personal na kaibigan ang mga kasama mo. Pero syempre, hindi ko na pinaalam ang intensyon kong iyon [yung topic] kay Ryan. Pagkatapos ng ilang minuto ay nagsimula na ang Taize. Isang kakaibang karanasan. Masaya. --------------------------------- Nang matapos ang Taize, nagpaalam na ang bawat isa papauwi ng kani-kanilang mga tahanan. Pero sa paglabas ng simbahan, magkakasama kami ni Mike at Joseph (parang mga politiko mga kasama ko ah. hehehe.) Ayun nga, Dumaan lang kami sa isang bakery at nanlibre si Seph. Pero bumili lang ako ng isang lata ng Coke Light. Pinagpatuloy namin ang usapan namin ni Mike kanina, at kinuha namin ang panig ni Joseph bilang isang matagal ng miyembro ng grupo. At pinagpatuloy namin ang usapan sa harap ng bahay ni Mike. Inabot na nga ng alas-dose pasado ang usapan. ------------------------------- Alienated. What makes us aliented from a group? In My opinion, from what I told Mike earlier, maybe it's just because we are new to the group. I cannot blame them. Friendship (just like love, trust and respect), is something that we cannot demand from another person, but something we should work for. It is something that cannot be gained overnight, and maybe be strenghtened over time. So for now, I would try to be a personal friend to Mike, since both of us are in the same situation. And of course, Joseph is there to be with us. ------------------------------- Because of this alienation, I missed my close buddies. The people I can call "friends". Wala pa nga pala ko pera para sa birthday ko hehe. I usually date my best friend Kim during my birthday. Birthday nya kasi a day before mine. Cool di bah? |
Natakot ako nung papauwi na ako ng bahay. Nung naroon na ako sa kalye malapit sa amin, may nadaanan akong isang grupo ng kabataan na naninigarilyo. Nung matapat ako sa kanila, kakaiba ang amoy ng yosi nila. Hindi ako nagyoyosi, pero alam ko kung ano ang amoy ng yosi. Syepre, may tindahan kami, alam ko ang amoy ng yosi. Nung matapat ako sa grupong ito, iba na ang amoy ng yosi nila, tapos sabay tago ng hinihithit nila (as if naman hindi ko makikita yun, nasa dilim sila. Eh di kita ko yung bagâ.) Kung nagyoyosi ka ng normal lang, itatago mo ba yung hinihithit mo pag may tao? Kaya ayun nga. Natatakot kasi ako baka sa susunod na pag daan ko, iba na ang mangyari. Di ko rin alam kung sila yung mga taong nagnanakaw sa mga kabahayan dito. Ano kayang gagawin ko? Ang naisip ko na lang eh kakausapin ko yung isang konsihal ng barangay dito na ka-close ko. Alam ko naman kasi na wala akong derechong solusyon sa problemang ito. |
OMG another job interview tomorrow! May God guide me to get a job that will make me grow intellectually, socially, and spiritually. Amen. -------------------------- And by the way, if any of you are interested on a VB programmer job, please let me know. 
|
Wala kong maisip na title eh. Last night, I was with the PYM group right after the mass for a meeting about activities for the Holy Week. After the meeting, I saw Clyde, Mike, and Jewelle walking along J.P. Rizal. I asked them where they are going, and they told me that they are looking for a jeepney they can rent for the visita-iglesias for Maundy Thrusday. So I helped them. When I got home, I asked my parents if they know anyone with a jeepney for rent. They pointed me to a family-friend nearby. So I went there and SMS'd Clyde and Jewelle that there's someone with a jeepney big enough to accommodate everyone in the group. ---------------------------------- Karol. I got home around 11pm. I watched the movie, "Karol: a man who became Pope". I know that I still have a job interview in the morning but I can't stop watching the movie. It's so inspiring. I trully learned a lot from Karol Wojtyla. I learned how could a person so humble, yet can become so great. I learned how to be brave enough to defend my faith. How to be tolerant. And one skill I learned from him is telling a story or a lesson about God, even without telling HIS name. That's something to put in mind especially when I am talking to "non-believer" or "non-practicing" people. I love you Pope John Paul II. ---------------------------------- The interview went smooth today. Thanks to those people who prayed for me. In my past two interviews, I'm so glad that I didn't feel that uneasy unlike in the preceding ones. I'm pretty confident with myself now. I think those speeches I made during the past PREx seminar and the PYM meetings boosted my confidence. I always have an opportunity to speak in front of the group. ---------------------------------- Reflection. I was reflecting on what Jewelle told me last night. She told me that, "When you pray for a job, pray to God that he will give you a job that will make you grow intellectually, socially, and spiritually." ---------------------------------- Will I give up my "pride"? There were things that I was reflecting on for days now. Just look at this, a friend of mine only finished highschool but has a permanent and stable job as a messenger (or something like that). He looks fine in that job. I saw another friend's resume. He is a Computer Science graduate, and has great scholastic records and awards and he even is a scholar way back in college. But he chose to work as a legal transcriptionist for a law firm. A stable job. Another, a mechanical engineer, but now working as an aircon/frige sales personel. And he's happy with his job. I know a person, who is a nursing (or caretaker) graduate, but now working as a car salesman. These people made me rethink of what I should do with my life. Maybe, just maybe, I was not meant for an IT job. But of course, I am the master of my fate and I am the captain of my soul. So help me God. |
Hay naku, parang mababaliw na ko kakaisip dun sa na-applyan ko kanina. Sana matanggap ako >.<  Paano ba naman kasi ok yung offer nila. 10k-15 ang starting salary, then a 5-month traning to LA (yes, in USA). Kaso di ko pa rin alam kung tanggap na ko after that interview. Anong job kamo yun? Basically, it's a call center position. The company is based in US, which is a supplier of computer hardware products and everything. Then they opened a customer support for their products in Cebu, which currently holds a hundred TSRs and CSRs. Then they are now expanding to Metro Manila, and their office will soon be opened in May. But they need Technical support representatives with Visual Basic programming experiences and skills. I'm still not sure for what reason it is. Maybe because their TSRs will also be supporting software troubleshooting and stuff. *sigh* Kaya lang naman ako natawag for interview kasi na-recommend ako ng isang kaibigan (salamats, Paeng). And no, please don't tell me something like, "Kaya mo yan!" Tapos na po ang interview. lol. Hanap na lang ulit muna ako ng iba. Mahirap umasa. Pero sana lang... hehehe. Hay buhay. ------------------------------ May pabasa pala mamaya. wahahehe. Hating gabi. ------------------------------ Dear God, I'm praying for my friend Cae who really needs you right now...  And I'm praying for my friends who are losing hope in their life's challenges. ------------------------------ Cae, I really admire you because even though you are in that kind of situation, you still manage to live your life to the fullest. Thanks for teaching me that lesson  *hugs* Isa ka sa mga naging inspirasyon ko kung bakit gustong gusto ko mabuhay ngayon. Di tulad noon, na gusto na agad mamatay ng maaga. hehe. Pero alam mo na, tulad nung sinabi ko sa yo nung isang araw, nandito na ako ngayon sa punto ng buhay ko na masasabi ko na pwede na akong mamatay.
|
Ah grabe pagod ako masyado. Hindi ako nakatulog mula pa noong martes ng tanghali. Huwebes na ako ng madaling araw nakatulog. Parang babagsak na ko sa totoo lang, pero gusto ko mag-blog. Ganito kasi nanagyari nun... Gabi ng Martes-santo. Nagtipon-tipon ang mga miyembro ng PYM sa simbahan para sa pabasa. Naka schedule kami ng 11pm hanggang 1am na kinabukasan. Pero mukhang ganado pa ang mga taga PREx 1-5 na mag "videoke" doon. Feel nila ang pabasa. Kaya wala kaming nagawa kundi maghintay hanggang quarter to 12. At nakapag simula na nga kami. Medyo hindi muna nagiging siryoso ang kantahan namin. Nagtatawanan. Paano ba naman kasi kenkoy tong mga kasama namin. Kaso naaawa ako dun sa ilang kasamahan namin na may mga trabaho pa kinabukasan. Hindi naman nila maiwan ang grupo kasi coordinator sila o di kaya'y nakikisama lang. Nagkakatahan kami. At nang dumating ang ala-una ng madaling araw, hihinto na sana kami ngunit hindi pa nadating ang mga tao na dapat ay kahalili namin. Kaya napilitan kaming mag extend, kasi nakakahiya naman dun sa matatanda doon. At inabot ang extension hanggang 2:30 na ng madaling araw. Pagod na ang lahat. Gusto na umuwi. Pero doon lang kasi nagsidatingan ang mga kahalili. Langyang mga to oo... Mga batang nasaraduhan. Kaso nadagdagan pa ang problema. Ang iilan sa amin ay napagsarhan na ng mga pinto ng bahay, o di kaya'y pagod na masyado. Sampol, si Jhet. Nasa tabi lang ng simbahan ang bahay nya, pero napagsaraduhan sya sa bahay. Buti na lang at nandyan si Nes na nagmagandaang loob na magpaumaga na sa kanila si Jhet. Pero ang nangyari ay, marami pala sa amin ang ganoon din ang sitwasyon. At yung iba, makikitulog na rin kasi "masaya" nga naman pag marami. Kaya naman humiwalay na ang mga uuwi at nagpaalam; at sumunod kay Nes ang makiki-gulo. Ako naman ay malapit lang ang bahay kay Nes, kaya di bale na lang. Uuwi na lang ako. May job interview pa ako ng alas-ocho at ginusto ko nang matulog. Pati rin pala ako... Kaso, pag dating ko sa aming pintuan, naka-susi ang pinto. Kumatok ako pero walang nagbubukas. Sinubukan ko tumawag sa cel nila pero walang sumasagot. Pati na rin sa landline. Kaya bumalik ako kung nasan ang grupo. Naki-gulo na rin. Kaso di na ako nakatulog. Nanonood kasi sila ng vcd, at syempre di ka naman makakatulog sa ganoong lugar. Nagtawanan sa �The 40-year-old Virgin� at nagkatakutan sa �The Grudge�. Syempre kulitan at kwentuhan na lang kayo di ba. Kunagat pa ako ni Kate sa kaliwang braso ampf. May parang chikinini tuloy ako. Nagtext na lang ako sa aking ina na pag nagising sya, ilapat na lang ang pinto. 6:30 ng umaga na kami nagsi-uwian. Nananalangin ako na sana'y gising na ang mga tao. Naghiwa-hiwalay na ang grupo at ako'y umuwi na rin. Buti, nakalapat na nga ang pintuan. Ngunit sa aking paghiga, napaisip ako kung tutuloy pa ba ako sa PLDT para sa test at interview. Alas-ocho ako naka-schedule, at may ilang minuto na lang ako para maghanda at maglakbay. At tumuloy na lang ako. Sayang rin e. Bahala na kahit late. Sinuot ko ang mga bagong damit na binili ko nung isang linggo. Naka all-black ako. At tumuloy na ako sa PLDT-Mandaluyong. Ang test sa PLDT ay madali lang. Ito ang pinakamadaling written entrance exam na nakuha ko. Pero syempre, call center pa rin yun. At lahat ng call center ay may mahigpit na standards sa interviews. At tulad ng dati, hindi ako nakapasa sa kanilang international call center; kaya naman nirefer nila ako sa SMART call center. At ayun, sa Lunes, may interview ulit ako. Sa SMART. Pauwi na ako nun nang makatanggap ako ng isang text. "Binju! San date natin?" Si bespren pala. Birthday nya kasi ngayon. Ako naman kinabukasan. Nagreply ako, at ang sabi ko ay pauwi na ako. Pero bahala na kung matutuloy ang balak naming pumunta kina Dainty. Sobrang pagod na kasi ako at wala na kong ganoong pera para mag liwaliw. Nakarating na ako ng bahay ng alas-dose. Pero mayroong pabasa ulit ang isa ko pang grupo, ang PREx 9. Ala-una hanggang alas-dos ng hapon kami naka-toka. Pagod na ako, pero tumuloy pa rin ako. Nag concert ulit ako. Hehehe. Nag text ulit si bes ng mga pasado alas-dos. Tinatanong kung nasan na ako. Dagdag pa nya, di sya pwedeng umalis dahil grounded pala sya. Kaya sabi ko, pupunta na lang ako sa kanila at dadalhan ko na lang sya ng pagkain. Kaso wala pala akong pera wahehehe. Umuwi na lang muna ako at nanghingi muna ako ng 300 kay inay. Pero aba, 500 binigay sa kin, in fairness. Ayos. Salamat, Inay! Kaya pumunta na ko kina Kim.Pagkarating ko kina Kim, nag doorbell ako. Aba, sexy ang outfit nya ha >.< Ayun. Sabi nya kasi sa text, kahit sa tapsilogan lang daw ok na. Pero ano ba yun, bakit naman sa tapsi lang di ba. Pero BUTI NA LANG, sarado yung tapsilogan sa harapan ng bahay nila. Nilibre ko na lang sya sa malapit na KFC. Puro pag diet ata order namin a. Ako green salad, hotshots at iced tea. Sya naman yung Go-Go (yung green salad sandwich), iced tea, burger. Kwentuhan en ebriting. Bata pa rin. Tapos ay bumili sya ng burger para sa kanyang mga kapatid sa isang kalapit na tindahan. Sa paglakad namin habang papa-uwi, tinanong ko si Kim. Gusto ko makita kung anong magiging reaksyon nya. "Ano ang mararamdaman mo kung isang araw, maging pari ako?" Natawa na lang ako sa reaksyon nya. Tambay kami sa harap ng kanilang gate, kwentuhan. At marami pang kulitan at kwentuhan. At as usual, kinurot na naman nya ako sa kanang braso. Marka na naman to ng isang linggo. Tapos nakipaglaro ako sa kanyang 9-na-taong kapatid, si Moy-moy. Grabe. Hindi ko alam na makakapaglaro pa ako isang araw ng piko at jump rope. LOL. Sobrang saya ko, nakasama ko ulit ang bestfriend ko sa birthday nya (at birthday ko rin). Habang nalalaro kami, nagtext si Malou. May gagawin daw kami mamayang 7:30 ng gabi. Isang surpresa para kay Monsi (Monsignior Dennis) at kay father James. Nagpahinga sandali, at kwentuhan na naman. Pero kinakailangan ko na magpaalam nung mga alas-singko dahil may gagawin pa ako. Niyakap ko ang aking bes at nagpaalam. Pagkilala. Dumerecho ako ng simbahan at naghintay. Si Gabby pa lang ang naroon. Sa bagay, masyado pa namang maaga. Buti may film viewing sa simbahan. Dumating si Rose. At isa-isa nagsidatingan. Kaso nagpraktis pa sila ng sayaw, kaya di agad nasimulan ang dapat gawin. Nanood muna ako ng pelikula sandali. At nung medyo na-bored na ako, nakipag-kwentuhan na lang ako. Gusto ko makilala pa ang mga miyembro ng mas malalim pa, at eto na ang pagkakataon na hinihintay ko. Nakipag-kwentuhan ako sa mga medyo ka-close ko na. Pati na rin sa mga baguhan. At aba, may ka-tukayo pala ako sa isang miyembro doon. Alvin John rin ang pangalan. Kinausap ko rin ang mga medyo mailap. Lumipat kami sa bahay ni Malou, medyo kalapitan lang sa simbahan. Sa bahay ni Malou. Masaya ang nangyari dito. Nagsanay sila ng sayaw, at ang iba naman ay ginagawa ang mga posters na kailangan namin para kina Monsi. Nakalimutan ko kung para saan ito, pero kasi may gagawin kami para kinabukasan. Tumulong na lang ako sa pag-gugupit. Bumili na rin ako ng dalawang 1.5 litre na Coke para sa lahat. Sensya na, yan lang kasi nakayanan ko ngayon. Ayos ang nangyayari dito, bonding. Eto na yung pagkakataon na pwedeng mapalapit ang mga baguhan sa grupo, at sinamantala ko ito. Pag dating ng alas dose ng hating gabi, nagdagsaan ang text messages. Si Recy at Bible nangungulit (Lab na lab ko tong tatlong magkakapatid na ito). Tapos binati ako ng lahat. Sabay hinatak ako ni Jhet at Malou palabas, at pinakita ang "surpresa daw". LOL. Sinayaw nila yung sayaw nila. Impromptu raw yun. Hehehe. Wala naman handaan, at wala rin naman silang regalo. Pero masaya ako. |
Syepre, nakakapagod pa rin. At hindi ko na siguro idedetalye lahat. Di pa ko natutulog e. Huwebes Ano nga ba ginawa ko nito... Ayun. Nagpabasa doon sa bahay nina Jeff (na taga-PYM) kasama sina Neil, Dexter, Kate, at Clyde. Nakaka antok talaga mag pabasa. Pero nung mga alas-tres ng umaga na, kumain na lang kami at nagkwentuhan hanggang alas-singko y media ng madaling araw. Nakalimutan ko na kung ano yung importanteng ginawa namin nung kinahapunan hanggang gabi. hehehe. magulo isip ko ngayon. Antok na eh. Basta, nung kinagabihan, dumerecho kami sa bahay ni Kate para maghapunan at kung ano mang pwedeng gawin doon. Medyo marami kami. Jam-pack ang bahay. Bumili kami ng mga delata at nag-ambag yung iba ng pera. Nag ambag din ang isa naming kasama ng bangus. Ayus. Ice Breaker, kwentuhan at kulitan blues hanggang umaga. Biyernes Nung hapon, alas tres, may misa, film viewing, practice... nakalimutan ko na. Grabe tong memory ko ngayon. ang hirap ng walang tulog. Sabado Dahil nga napuyat ako, hindi ako nagising ng maaga. May station of the Cross dapat ang PYM ng 7:30 am, kaso di na ko nagising. Kinahapunan, nagkaroon kami ng practice sa blacklight. 11pm, Misa ng Blessing of Fire and water. Lingo 4am. Salubong. Pero pagkatapos nun ay dumerecho ako agad sa bahay ng tita ko upang manghiram sa insan ko ng peach na shirt. Kasi may usapan mamaya na mag suot ng pink na damit para sa Youth Fun day (or something like that). ----------------------------------- Basta, edit ko na lang siguro to kapag malinaw na isip ko. Inaantok talaga ko. ----------------------------------- And by the way, HAPPY EASTER EVERYONE! ----------------------------------- The Easter is the highlight of Christianity. It is far more important than Christmas. That is because, in THAT day, Jesus proven that He is the GOD -- through rising from death and saving us from our sins. |
(continued from the last post...) Return to Makati. When I returned to Makati from my auntie's house, I went straight to the Praish of Holy Cross. The PYM is holding a "Children's Fun Day" that moment. I went to Auntie's house to borrow a peach-colored shirt because the group asked us to wear a pink (or shades of pink) on that day. Children's fun day. As I went inside the vicinity of the church, I've seen a hundren children, ages 3-13, siting by the entrance of the parish. Nakakatuwa, biglang may mga tumatawag sa kin, "Kuya Benj!" Uy, dami fans a. Hehe. I noticed that eight of the children from my barangay are my cousins. So I went beside them. Pretty Joy is in charge of the kids [from my barangay]. I asked the others what to do, and I just went helping around for the games, food distribution, and cleanliness. The others went on administrating the whole event. The kids are so naughty and very noisy, as what you could expect from them, of course. It's so tough handling these children, but very fulfilling. I swear. We went home for a few minutes, then we went back by 5:30pm to get prepared for the night we've waiting for. The performance night. This is it! We perfomed at the end of 5:30pm and 7pm mass. I'm only with the blacklight (how I wish I have a video or pictures of this). Some of us also perfomed Pandanggo sa Ilaw, tamborine, and modern dance. The blacklight only took a few minutes to finish. And I am really glad because for the first time of my life, I didn't feel any stage fright at all! The people are clapping their hands, and I think we did well. Thanks to Clyde for guiding us. At the end of the 7pm mass, we gathered the new members at the back of the church for a meeting. We want to know them one by one. We did some orientation and then introduced ourselves. While Jewelle and the others are doing the orientation, I stayed in a corner. Then Gail went near me. We had some conversation about the group. Maybe she thought that I'm getting alienated again from the group. She's a nice. Ate Sandie gave some of us a gift: a wallet (or a cellphone holster) made from Ifugao. Maybe she went to Baguio this summer. Then when the newbies are gone, The old members gave the recent ones an envelope with lots of touching letters. Letters of appreciation, a birthday card, welcome notes. To Jewelle, Ryan, Clyde, Mike, Candy. Malou, Neil, Dexter, Ramil, Angie, Kate, Tony, Gabby, Ron, Ness, Ciara, Fel, Adrian, Jobelle, Jasper, Joy, Robs, and to those who I forgot to mention, thank you very much for accepting me. As what I told you just a few days ago, I sticked with you because I found a sense of belongingness from you. I hope we last longer. We may never be "youth" forever, but we can be friends for a lifetime. God bless all of you. Then just after the letter distribution, we shared pancit malabon, puto and some soda. I ate fast, because I was so eager to read all of the letters. We had a meeting at the other side of the Parish. Malou went beside me, and apologized for not making a letter. That's ok. I understand that being a teacher is a big responsibility. Bryan told us some touching things. And I thanked everyone in the group for inspiring me. It has been a long week. Everybody deserves a good rest. Jewelle reminded us to give time to family, and our other friends. Sa bagay, halos kami-kami na lang magkakasama nung isang linggo. Minsan hanggang madaling araw pa. ------------------------------------ Overwhelming. What happened for the past week is too overwhelming for me. I need time for my self right now, to think things over. ------------------------------------ Baka lang... Baka kasi nababasa ng mga kaibigan ko 'tong blog ko. Baka magtampo. No, hindi ko kayo pinapalitan. Nagdagdagan lang ako ng mga kaibigan, pero walang nawala. Kung ano ako sa inyo dati, ganun pa rin ako. 'Ika nga ni Ate Alnee, "We don't have to see each other to feel our friendship. It will always be there."------------------------------------ Sinasamantala ko na ang mga araw na pwede kong gawin ang mga bagay na ito, kasi malamang, baka hindi ko na ito magawa ulit lalo na pag may trabaho na ako. |
Badtrip. Asar lang ako sa tatay ko. Para kasing insecured sya. Noong isang linggo kasi, nabalitaan namin na yung isang pinsan ko na pasaway ay natanggap sa isang call center. 20k daw ang starting salary, given that she doesn't have any work experience as an agent and she's not even in college level. Kaya di ko alam kung totoo yung chismis tungkol sa 20k nyang sahod. Kaya ayun nga, itong tatay ko naman si kausap sa akin ng sarcastic nanaman. "Buti pa si Joanne daw may trabaho na. Biente mil daw sahod..." Sabi ko naman, "Aba. Good for her. Para sa kanya talaga siguro yun." Sabay tawa ng pagka-sarcastic itong si tatay. Yan ang isa sa ayoko sa kanya talaga. Wala na nga akong maipagmalaki, parang lalo pa nya akong ibinababa. Wag naman sanang ganun. Di ko naman sya makompronta, di ko ugali yun. -------------------------------- Dahil nga sa fraustrated ako sa paghahanap ng trabaho, may mga ilang tao na rin akong nakausap tungkol dito. Yung pinsan ko na si Ray, natutulungan naman nya ako lagi pag may job opening syang alam. Napapayuhan nya ako. Magkasing edad lang kami, pero malayo na ang narating nya kaysa sa kin. Si Kuya Ryan, nakausap ko nung linggo. Marami nang napagdaanan itong pinsang kong ito. Mula sa pagiging seminarista; napunta sa computer course; tapos naging encoder sa Microsoft; pati call center napasukan na rin; sales and marketing; computer network administration. Naikwento nya sa akin kung anong mga napagdaanan nya at kung anong mga natutunan nya. Yung mga problema na na enkwentro nya, at mga solusyon na ginawa nya. Marami syang naituro na sa akin mula nung bata pa ako. Sa totoo lang, isa sya sa mga nakaimpluwensya sa akin kung bakit computer science ang kinuha kong kurso. Nakausap ko na rin si Ate Jewelle at Ate Gail tungkol dito. Religious approach naman sila. Pati na rin si Alvin, Lily, at Gibson na dati kong mga kaklase sa college. Marami na rin silang naituro sa akin. At marami pang iba. Sa dami na nagpapayo sa akin, minsan di ko maisip kung may kulang pa ako. Siguro nga may problema pa sa akin kaya di ako makakuha ng trabaho. Tamad ba ako? o kulang pa ang ginagawa ko? Pero marahil, hindi pa nakatakda yung trabaho na para sa akin. Minsan nakausap ko si Alvin nung bagong pasok pa lang sya sa trabaho nya. Hindi sya nag-apply dun. Kung baga eh, ni-refer lang sya nung ate nya ata (nakalimutan ko na). Pero natanggap sya. Sabi nya sa kin, ang trabaho daw [para sa kanya] ay nakatakda na kung ano talaga ang mapupunta sa yo. Parang ganyan rin yung sinabi ni Kuya Ryan sa kin. Sa dami ng trabahong napaglipatan nya, isang araw, napunta sya sa trabaho nya ngayon na masasabi nyang "mahal" nya. Pero para daw kasing hindi aksidente yung mga napuntahan nyang trabaho noon, kasi mula roon, may mga bagay syang natutunan na nagagamit nya sa trabaho nya ngayon. Mga bagay tulad ng tiyaga, pasensya, ilang mga kaalaman sa computer, at marami pang iba. Parang inilagay daw sya ng Diyos muna sa mga nauna nyang trabaho upang matuto. Ako kaya, saan kaya ako pupunta? Don't get me wrong. I'm not afraid, for I know, the Lord will provide me everything I NEED. I'm just confused. Wondering when, where, or what could my job be. -------------------------------- Hehe. Kailangan ko na talaga ng trabaho. Nahihirapan na rin ako. Biruin mo birthday ko hindi man lang ako nakapagsine, o nakabili ng bagong damit. Walang celebration (sa bagay, Huwebes-Santo nun). Buti na lang inabutan ako ng mama ko ng 500, at nung nakakabata kong kapatid na babae ng 500 rin. Parang ang pathetic ko ano? La lang, nahihiya na ko talaga. Pero yung isang libo na yun hindi ko rin naman napang-gastos sa sarili ko. Sa mas makabuluhang mga bagay ko ginastos yun. Ayoko na dumating sa punto na nagseself-pity na naman ako. Graduate na ko dun eh. Sana lang, wag maulit. -------------------------------- Pero nakakatawa rin minsan isipin na, wala kong trabaho ngayon pero hindi nauubusan ng laman ang pitaka ko. Kahit papaano, kahit 20 pesos lang yan, may laman. Pati ang celphone ko hindi nauubusan ng load. Blessing na yun sa akin. Kalimitan nga nanlilibre pa ko eh. La lang. Share ko lang. It's nice to hear "Paghahandog" by Noel Cabangon . |
To make it short, I have been accepted (well, sort of) for the job I applied for last April 10. I said "sort of" because I am only a candidate for that position. And I will undergo a probationary period for I'm not sure how long it will take. But if I passed, they might send me to LA for a 5-month training. I am still not sure why they need a vb programmer in that call center. I wonder... --------------------------- Sa totoo lang, mayroon akong kwento nung araw na bago may tumawag sa akin para sabihin na hired na ako. Naiyak nga ako eh. Sobra. Pero medyo mahaba yun. isusulat ko na lang sa isang entry ulit. Para kasing milagro talaga yung pagka-hire sa akin. Hindi ako makapaniwala... --------------------------- I thank you Lord for giving me a this chance. I am not worthy of these blessing, but still, you gave it to me. Guide me oh Lord in this challenge I am taking, and I promise, I will share my blessing to the needy. I love you. |
Ang kwento na ito ay nangyari sa akin noong araw ng Martes. Hindi ko po ito isinulat upang hamakin ang kaibigan ko, o ipag-mayabang ang nangyari sa akin. Bagkus, gusto ko lang na magturo ng magandang halimbawa; kung ano ang ibig sabihin ng "pagkakaibigan" at "concern". Ito ay tungkol sa kung paano ka maaring suklian ng Diyos sa pag-gawa mo ng mabuti... ------------------------------------- Sandali! Ano nga ba ang problema mo kay Tong? Kung paiiksiin, si Tong kasi ay huminto ng pagaaral, at sobrang sumama ang loob ng pamilya nya sa kanya. Nakausap na ako ng magulang nya ukol dito, nagbabakasakali lang na matulungan ko ang aking kaibigan. Basahin nyo na lang yung June 30, 2005 entry ko. Patawarin ako ni Tong kung mabasa nya ang luma kong entry na yun, kasi asar ako sa kanya nung panahon na yun. Kaya medyo matalas ang mga salitang ginamit ko. Pero iba na ngayon. Siguro, dahil sa maraming pagbabago sa akin, naging mas mahinahon na ako ngayon. Noong June, 2005. Matapos akong nakausap ng ina ni Tong, makailang ulit na ako nagplano na kausapin sya tungkol dito. Ngunit nabigo ako, at hinayaan na lang na mangyari kung ano ang gustong gawin ni Tong sa buhay nya. Wala na akong pakialam. Takot rin kasi ako sa komprontasyon. Ayoko ng away. Kaya naman nanghingi na ako ng tulong mula sa ibang kaibigan namin, baka sakaling may maitulong sila. Pero bigo rin sila. Marami na ang gusto nang sumubok ng mas "marahas" na paraan. Pero di ko lang alam kung nagawa nila ang plano nila. Mula nung mga araw na iyon, wala na akong pakialam kay Tong. Bahala na sya sa buhay nya. Isang araw, noong unang linggo ng Abril, 2006. Nagbabasa ako ng The Purpose-Driven Life. Nasa chapter 20 na ako noon. Ang chapter na iyon ay tinatalakay ang paraan at dahilan ng pagpapanumbalik ng nasirang relasyon, pagkakaibigan at samahan. Sa title pa lang, isang tao agad ang naalala ko. Si Tong. Kaya naman inintindi ko ng maayos ang nakalathala. Hindi ko na siguro idedetalye ang nakasulat, basahin nyo na lang ang aklat na yun para mas maintindihan nyo. Magbibigay na lang ako siguro ng ilang kaisipan mula doon. Ayon sa TPDL, kung sa tingin mo ay nagkamali ang isang kapamilya, kaibigan, o sino mang miyembro ng simbahan ay dapat harapin mo sya agad at sabihin sa kanya ang kanyang pagkakamali. Hindi ka dapat mangamba sa komprontasyon, bagkus, harapin mo sya ngunit kausapin mo sya ng mahinahon, mapagkumbaba, at may sinseridad. At kinailangan rin ay humingi ng tulong muna sa Maykapal, at isipin ang mga tamang salita na gagamitin mo. Medyo marami ang nabanggit na paraan, kaya di ko na babanggitin ang iba. Nang matapos ako magbasa ng chapter 20, sobrang nadala ako ng mga salitang nakalagay roon. Naisip ko na, malaki ang pagkakamali ko na iniwan ko sa ere ang aking kaibigan. Kaya simula nung araw na iyon, araw-araw na akong nagdasal, na sana ay malaman ko kung ano ang mga dapat kong gawin, at mga dapat kong sabihin kay Tong. Ipinagdadasal ko sya. At naghintay ako ng tamang panahon upang isagawa ang mga plano ko. Ipininangako ko sa Panginoon na gagawa ako ng isang mabuting hakbang para kay Tong. Magandang pagkakataon. Noong araw ng Martes, birthday ng aking isang kaibigan na si Recy sa Quezon City. Binalak ko na magpunta doon, hindi talaga para magsaya, ngunit para sa isang misyon: ang kausapin ang kaibigan kong si Tong. Nabalitaan ko kasi sa isa pang kaibigan na pupunta si Tong doon, at ito na ang hinihintay kong pagkakataon. Mga bandang alas tres na ng hapon ako nakarating sa bahay ni Recy. Sinalubong ako ng kanyang bunsong kapatid nung malapit na ako. Ngunit wala pang bisita pala sa bahay, kaya naghintay pa ako ng ilang minuto. Ang unang dumating na bisita ay si Tong. Ngunit hindi ko naman sya agad makausap, dahil naghihintay ako ng tamang oras at timing. Gusto ko kasi sya makausap ng masinsinan at kami lang. Alas-singko na noon. Naramdaman ko na ayun na ang tamang oras. Hinatak ko sa labas ng bahay si Tong upang mag-usap kami. Kinausap ko sya ng mahinahon, mapagkumbaba, at may sinseridad. Nagbigay rin ako ng ilang payo at halimbawa. Hindi ko ipinilit ang gusto kong mangyari sa kanya, bagkus ay hinayaan ko syang magsalita kung ano ang plano nya. Alam ko naman na alam na nya ang tama. Mukhang naintindihan naman nya ang nais kong iparating. Sinabi ko rin sa kanya na hindi lang ako ang gustong gumawa ng pag-uusap na iyon. Marami kami. Marami kaming concerned na kaibigan ni Tong. Pero nauna na akong magsalita sa kanila. Araw-araw, mula noong nabasa ko yung chapter 20 ng TPDL, ay ipinagdasal ko sya. Even St. Monica prayed for his son Agustine for 30 years before he saw the light. Agustine lived a VERY SINFUL life that time. Agustine became a priest, and eventually, a Saint. Nagmamadali umuwi. Umalis ako agad ng pasado-alas singko na ng hapon. Iyon kasi ay dahil sa may meeting pa ako ng PREx ng ika-pito ng gabi. Nagpaalam na ako sa lahat at sumakay na ako ng jeep. Ilang minuto pa lang ako nakasakay ay may nakuha akong text message mula sa aking ina,"Umuwi ka na. May tatawag sa yo. Career Edge daw. Tatawag daw ulit mamayang 8:00" Kinabahan ako. Parang alam ko na ang mangyayari... Dumating ako sa bahay ng quarter to 8. Medyo late na ako sa meeting, pero nagtext na lang ako sa leader namin na malelate ako. Pasado alas-ocho na tumawag ang kompanya. Sabi ng babae sa kabilang linya, "Ginagawa pa ang opisina namin ngayon. Wait for further announcements before or on May 1. I called you up just to let you know that you are on board." Nakupo. Sobrang napa-thank you ako sa nagsalita. Sabay labas na ako ng bahay at nagmadali papunta sa meeting. Pero sa daan, di ko na napigilan lumuha dahil sa sobrang saya, at di ako makapaniwala sa nangyari. Hindi ko inaasahan na matatanggap ako doon. At bakit nangyari yun pagkatapos ko lang kausapin ang kaibigan ko? Parang milagro talaga. Pumunta ako sa meeting ng nakayuko, at bitbit sa kamay ang panyo. Pinigilan ko umiyak. Nag open-up ako kay Ate Jewelle at sa ilang kaibigan doon. Pero buti na lang, kumalma na ako. Hanggang ngayon, di ako makapaniwala sa bilis ng Karma na yun. Marahil, siguro na rin dahil sa maraming nagdasal para sa akin. ------------------------------------- Mahal ko ang bawat isa sa kaibigan ko. Marahil marami ang nadagdag, pero walang nabawas. Hindi ko man sila nakikita o nakakausap ng madalas, o hindi ko pa man sila nakikita, hindi nawawala ang pagkakaibigan doon. |
Nandito ako ngayon sa Netopia gumagamit ng PC. Hindi, wala kong pera pang-arkila dito. Naka free lang ako sa tansan ng Coke ng free 1 hour. HEHEHE ----------------------- Kakagaling ko lang kasi sa school. Toga fitting at tsaka pictorial (ng naka-toga). Sana guapo ako kahit sa picture lang LOLz. ----------------------- Nakita ko rin yung mga schedule. Sa May 12 pala ang Baccalaurate Mass namin sa May 14 ang graduation sa PICC. Aba, sowsi ang Baccalaurate Mass. Sa Dencio's (yung malapit sa Sucat road, Parañaque). Mabuhay sa mga graduates! ----------------------- Parang excited a ako na hindi sa work. Kanina nagpakwento ako kay Roy kung anong ginawa nya nung na-hire sya sa call center. Nanghingi na rin ng ilag payo. ----------------------- Kagabi, nakasalubong ko si Sister Millete sa daan. Inaalok nya ako na maging isang leader ng mga kabataan sa aming barangay. Youth Coordinator bah. Para kapag may programa ang simbahan para sa mga kabataan, ako ang kikilos para sa barangay namin. Kaso nagdadalawang isip ako. Gusto ko rin sana, kaso di ko alam kung mapupunuan ko ang responsibilidad na yun kapag nagtrabaho na ako. Isa pa, hindi ako marunong maging leader. Pero sabi nga nila, lahat ng bagay ay napapag-aralan. Nagbigay rin ng payo si Ate Jewelle at Ate Ems kagabi nung nakasalubong ko sila sa daan kagabi. |
Pagkatapos kong makausap si Roy kahapon, naging mas confident na ako sa papasukan kong trabaho. Buti na lang talaga nagpakuwento ako kay Roy. Ilang araw na rin kasi akong balisa kakaisip kung anong mangyayari sa akin sa trabaho. ------------------------- Natatakot ako na mawalan ng time para sa Youth Ministry at sa iba pang church activities kapag may work na ako. Call center kasi. Shifting. Nakikita ko na kung anong mangyayari. Pero sana makapag-adjust ako. Kaya bilib rin ako dun kay Clyde at kay Jewelle, kung paano sila nakakakuha pa ng oras sa likod ng pagiging busy nila sa trabaho. Sabi nga ni Tony at nung isang speaker sa PREx (na nakalimutan ko pangalan), kapag naroon ka na sa pagsisilbi sa simbahan, kahit umalis ka, kahit anong gawin mo, hahanap at hahanap ka ng paraan para makabalik. Sana nga. ------------------------- Aral ulit ako ng programming. Visual Basic .NET, ASP.NET at MySQL. Marami pa akong gusto pag-aralan! >.< Di ko na alam ang uunahin ko. Basta priorities muna. Priorities, priorities. ------------------------- Sana, magkaroon ako ng copy ng pictures nung mga nakaraang events sa simbahan. : Magpapaburn nga ako kay Candy sa CD. Wala akong malagay sa Friendster eh. hehehe. ------------------------- Aba, inalok ako ng isang shot glass ng red wine ng Tatay ko kagabi. Peace offering ba yun? hehehe. E di ok ------------------------- Kahapon nakabili rin ako ng plain red necktie sa SM. Nung isang gabi kasi, naghahanap ako sa The Landmark kaso ang mahal naman. Umaabot ng P300 hanggang mahigit P1,000 necktie dun! Yung nabili ko, sa department store lang ng SM, 160 pesos lang. hehehe. Bakit red kamo? Para match sa aking all-black formal attire. Bibili rin ako ng plain white tie next time. Wala lang. Share ko lang. |
Bagong layout! Ulit. Na-inspire lang ako sa nangyari kagabi. Medyo buggy pa, at may mga ilalagay pa ko. Orientation Kagabi, nagkaroon ng orientation ang mga bagong miyembro ng Parish Youth Ministry. Sabi raw ay mga nasa 90 ang nagpatala noong huling Youth Day, pero mas konti sa inaasahan ang dumating. Pero ayos na rin yun, mukha kasing kukulangin yung pagkain kung dadating lahat ng nagpatala. Sa gawaing ito, isa-isang ipinakilala ang mga namamahala ng grupo. Ipinerisinta rin ang mga gawain, at mga adhikain. Medyo hindi ko na napakinggan ang karamihan sa mga sinabi ng speakers, kasi naging abala ako dun sa likod ng simbahan. Takbo ng takbo. Unang takbuhan. May ginawang Power Point presentation si Kate para sa pagsasalita nya. Medyo natagalan rin sya gawin yun at masasabi kong pinaghirapan nya talaga yun. Kaso nung nilagay na nya sa computer ng simbahan, hindi maganda ang kinalabasan dahil hindi naka-install yung fonts na ginamit nya sa file. Sa bahay ni Kuya Ryan nya pala ginawa yun, at kinailangan namin makuha ang fonts sa computer. Nataranta na si Kate. Kaya pinayuhan ako na kunin ang fonts sa PC ni Ryan gamit ang aking mp3 player. Kaso wala si Ryan sa bahay. Gamit ang cel ni Ate Jewelle, tinawagan ni Kate si Kuya Ryan para magpaalam na gagamitin ang PC nya. Takbo kami ni Kate papunta sa bahay ni Ryan at nagawa naman namin ng mabilis ang dapat gawin. Ikalawang takbuhan. Ako ang napakiusapan ni Kate na maglipat-lipat ng presentation nya habang sya ang nagsasalita sa harap. Kaso habang ipinapaliwanag nya sa kin ang lahat, tinawag naman ako ni Ate Ems para bumili ng tubig sa tindahan ng Mineral water. Kailangan para makapagtimpla ng juice. Bitbit ang aking water jug, nagmadali ako papunta sa pinakamalapit na water station. Ikatlong takbuhan. At syempre... ang juice dapat malamig. Kaya takbo naman ako sa pinakamalapit na 7-11. Bibili sana ako ng dalawang bag na tig-5 kilo na Ice tube, kaso kulang ang pera na pinadala sa akin. Aabonohan ko na, kaso kulang pa ng 50 sentimos. Kaya isang 5-kilo na lang. Takbo pabalik. Ikaapat takbuhan. Malapit na magsalita si Kate sa harap. At ako magiging taga switch nya ng kanyang powerpoint presentation. Pero wala nga palang kukuha nung palabok sa kalapit na tindahan. Punta ako at kinuha ang isang bilao ng palabok. Pero napatakbo ako pabalik, kasi malapit na nga pala si Kate. Ipinasa ko na lang kay Reggie ang bilao pagkarating ko sa simbahan. Sa awa ng Diyos, wala nang takbuhan pagkatapos nun. hehe. Nakakatawa talaga yung araw na yon. Ang-hyper ko ata masyado.  Kakaiba rin yung araw na yun. Tahimik ako masyado.  Ewan ko ba. Pero at least nagampanan ko ng maayos ang trabaho ko.---------------------------- Mukhang problematic si Mike sa pagkuha ng trabaho nung gabing yun. Sana mailakad agad ni Jon yung application ni nya [ni Mike]. |
Prayer Buddy. Pagkatapos ng misa kahapon, nagkaroon ng maiksing pagtitipon ang Youth Ministry. Bunutan ng bagong "Prayer Buddy". Ang Prayer Buddy raw (sa pagkakaalam ko) ay ang magiging constant na contact ng isang miyembro ng ministry sa loob ng ilang linggo (yung ngayon, 6 weeks ata). Sya ang magdadasal araw-araw para sa yo, at vice-versa. Maari ring hingahan ng problema, at marami pang iba. Hangga't maari, makipag-bonding daw sa aming prayer buddy. Ang nabunot ko ay si Ramil. Ok nga eh. Di pa man kami naging buddies, isa na sya sa mga taong kasundo ko sa grupo. Kaso paano nga ba makipag bonding? hehehe. ---------------------------- Pagkatapos ng pagtitipon na iyon, may handaan kina Ciara. Kakagraduate lang nya. At aba, buti pa siya nakapasa sa Accenture! Galing talaga. Hindi lang siguro talaga para sa kin yung work dun. ---------------------------- Hindi ko nga pala nabanggit dun sa entry ko tungkol dun sa huling job interview na nakuha ko (na baka makapasok ako), ang nag-interview agad sa akin ay ang presidente agad ng kompanyang iyon. Grabe. Ngayon lang ako nakausap ng isang presidente ng isang company. At kung suswertehin ka nga naman (o swerte nga ba?), first and last interview ko presidente agad. Buti hindi ako kinabahan nun. Ganda kasi eh! hahahaha! Hot boss. ---------------------------- Sa totoo lang, nalalabuan ako kung pasok na talaga ako sa pinasukan kong trabaho. Ganito kasi ang nangyari noon. Nung huling Martes ng gabi, sabi ko nga sa aking kwento, may tumawag sa akin na babae, at ang sabi sa akin bago nya ibaba ang telepono, "I am calling just to let you know that you are aboard." So inassume ko na hired na talaga ako. Pero kinabukasan, nagtext sa akin yung contact ko dun. "Hi Benjo, stand by ka lang. U r a candidate for d post." Di ko alam kung matutuwa ako o ano. Mahirap mag assume kung anong ibig nya sabihin. Parang malabo ata yung sinabi nung pangalawa. Yung una, parang sure na sure na pasok na ako. ---------------------------- Maghintay mangitlog ang manok! Nung isang araw, nagulat ako sa isang text message: "Oi Jo! Balita ko baka sa US ka magtraining ah! nakz galeng galeng! anong company ka apply?" Pinsan ko na nasa kapitbahayan lang. Hindi ako nagtext back. Nagulat naman kasi ako. Hindi ko naman kasi pinagkakalat sa kapitbahay ang tungkol dito. Pero paano nya nalaman? Tinext ko mama ko. Pero pareho kami ng hula: yung tatay ko. Pag-uwi ko ng bahay, tinanong ko ang magulang ko, "Sino nagpakalat nung balita na yun sa labas?" Natatakot naman kasi ako. Eh paano kung hindi ako matuloy di bah? Ayoko magbilang ng itlog agad, ni hindi pa nga nangingitlog ang manok eh. Inisip ko na lang na proud sa akin ang tatay ko, kaya ganun. Pero natatakot ako na baka madisappoint sya sa kin kung di ako matuloy. Too much expectations may cause you a lot of disappointments. Dasal na lang ako. |
The story behind my new template. More than a year ago, unknown to most people (especially my family), I have this habit (or ritual) of hanging out in a park just beside a river [Pasig River]. When I go there, I will always drop by first in a 7-11 store nearby just to buy a drink or two [I usually buy Red tea or a flavored carbonated water]. Then I will walk to my favorite spot(s) beside the river. At daytime, usually in the afternoon, I ride a jeepney to get there to hear a band play, while reading a book; but most of the time, I go there at midnight or anytime I want to. just to think about many things like: what happened to me yesterday, what has been happening lately, plans for the future, problems, and many other things. It is also a good time to pray. I know, what I am doing may sound weird to you. But this is one of my secrets on how I handle many problems, and it is what make me stay sane right now. A way of learning. Every end of the year or before my birthdays, I always read my whole blog or if not, just the entries from past year. As much as possible, I blog with accuracy and well-detailed stories of my life. With this journal, I learn from my past and it helps me move on to my present and future. |
Well of course, life on earth isn't meant to be perfect (as said in The Purpose-Driven Life). ---------------------------------- Last night, a family problem sprouted from a small problem months ago. *sigh* I don't know what to do. I have the guts to talk to other people about their problem, and even tell them straight if they are going astray. But why is it hard to do such thing to my own family? I don't who to believe anymore, nor what to say to the persons involved. Each have their own reasons and they only see what they want to see. They will only hear what they want to hear. Stubborn as a mule. |
Noong huling Miyerkules ng hapon, pumunta ako sa isang maliit na paaralan na pinapatakbo ng ilan sa aking mga kaibigan sa PYM. Nababagot na kasi ako noon, at nagtatago ako. Ilang araw kasi bago ang araw na iyon, sinabihan ako ng aking pinsan na kasama ako sa 18 roses sa debut nya. Ayaw na ayaw ko sumayaw (trauma ba?). Kaya walang sabi-sabi, nagpunta ako kung saan man ako pwede pumunta. Pagdating ko sa paaralan, si Ate Ems lang ang natagpuan ko. Nanonood ng TV. Wala pa namang masyadong gagawin dahil bakasyon naman, at parang gusto na rin nya umalis (nababagot na ata). Yung mga kasama nya kasi nasa arkilahan ng internet sa katabi lang. Pumunta na rin ako dun, at naabutan ko si Rose, Kate at Malou. Halatang nababato na rin kaya nandun. Dahil sa wala rin akong magawa, nag boluntaryo na lang ako na ayusin ang friendster account nila. Naayos ko naman. Salamat na lang sa mga binibini na nag-kupkop sa akin sa aking pagtatago. hehehe. Pero bumalik rin naman ako nung gabi. Pero pag-dating ko naman sa bahay, may mga masamang bagay na pala na nangyari. Nagkaroon ng alitan ang aking ama at ang aking kapatid na lalaki. Hindi ko na siguro babanggitin dito kung ano ang pinag-awayan nila. Sa unang pagkakataon, doon ko lang nakitang umiyak sa akin ang aking ama... ------------------------------------ Ramdam na ramdam ko kasi ang tensyon sa bahay kahit nung kinaumagahan. Di ko alam ang gagawin ko. Kaya bahala na kung san ako mapunta nung araw na yun. Pinagdadasal ko na lang ang aking pamilya na sana ay mapanatili ng Diyos ang kapayapaan sa aming tahanan. Muli, pumunta ako sa paaralan. Buti na lang may mapupuntahan ako na malapit lang. ------------------------------------ Hay naku Nix. Nalulungkot talaga ako sa nangyayari sa yo. Para kasing... ewan ko ba. Di ko alam kung namamalayan mo, pero napapariwara ka na. Di mo lang alam kung gaano ako nalulungkot para sa yo. When I told somebody, "I am praying for you", I meant it. Pati na rin sa 'yo Tong. |
Nakakatuwa naman ang araw na ito. May mga pamilyar na mukha na nakita ko rin sa personal, at mga dating mukha na muli kong nasilayan. Masaya rin ang mga nangyari. Nakasama ko ulit si Tere, nakita ko ang dating crush ko, nakapunta sa "Bahay ni Kuya", nakatambay sa Baywalk, at kung anu-ano pa. Isa na siguro ito sa pinaka masasayang araw ko ngayong taong ito. Pagdating ni Tere. Ang aking probinsyanang kaibigan na si Tere (na taga-Gapo) ay dumating sa Maynila noong Miyerkules upang maghanda para sa kanyang pag-aapply sa posisyon sa isang bangko sa kanila. Ganun pala kasi pag gusto mo magtrabaho sa isang bangko, kahit nasa probinsya ka, kailangan mo mag apply sa main branch nito. Nagkataong ang main branch ng Security Bank ay nasa Makati. Huwebes ang schedule ng kanyang exam. Di ko sigurado kung anong buong ditalye ng pagdating nya, ngunit alam ko na kasama nya ang kanyang boyfriend nung araw na iyon, habang ako nama'y nagpapahinga dahil napuyat ako kakaisip sa isang suliranin. Si Tere ay magpapalipas ng ilang gabi sa bahay ng aming kaibigan na si Shawine. Di ko na maalala kung a |